De mening van Bappi:
Nooit geweten dat kamelen zo fotogeniek waren. In deze Mongools/Duitse docudrama mogen ze in vol ornaat over het beeld zwalken. Toch is dit geen sprookje of "National Geografic"-film! Het is het verhaal van een Mongools nomadenfamilie in de Gobiwoestijn in Zuid-Mongolië. Hun leven bestaat uit het drijven van kamelen en schapen. De herders zijn opgewonden want een kamelenwijfje staat op het punt te bevallen, maar dat gaat niet zo makkelijk. Na de bevalling is iedereen blij behalve mama kameel. Zij heeft geen oog voor haar veulen en wil er niets mee te maken hebben. De familie doet er alles aan om moeder en kind bij elkaar te brengen, maar zonder succes. De twee zonen Dude (!?) en Ugna worden naar de stad gestuurd om een violist te halen. Ze hebben namelijk een ritueel om met zang en muziek moeder en kind te herenigen.
Er valt veel goeds te zeggen over dit docudrama van Byambasuren Davaa en Luigi Falorni. Ten eerste is daar de eenvoud van de beelden. Er is niets spectaculair te zien, maar toch wordt je meegenomen in het simpele en sobere leven van de nomaden. Het laat ons het eigen drukke leven relativeren; mobieltjes, tv, elektrische apparaten, ze hebben er niets mee (die dingen bereiken beetje bij beetje de nomaden). De kamelen zijn met hun karakteristieke kop prachtig in close up te zien. Tenslotte is de fotografie van mensen, dieren en landschap van oogstrelende schoonheid. De redenen dat de film toch geen super hoog cijfer krijgt is omdat het traag voortkabbelt, er is geen achtergrondmuziek en geen commentaar stem. Misschien is dat niet eens nodig want de beelden spreken voor zich. Wie de moeite neemt om dit te zien, zal tot rust komen.
Alle recensies over The story of the weeping camel (2003), klik hier!
Alle recensies van Bappi, klik hier!
|
