Verhaal/informatie 'X-men (2000)'

Oordeel: 7.0 (70%)
Schaal: 0 -> 10
Datum: 20-05-2007
Leeftijd: 21
Reageer via e-mail!

Gelezen: 1235
In 1208 dagen

Geef uw oordeel over deze criticus (vereist registratie)

De mening van Geert Verheyen:
Lang voor de comicverfilmingen van Marvel niet meer dan alledaags werden, was er reeds X-Men. Deze eerste film die verscheen in 2000 zag het levenslicht lang voor Spider-Man, The Hulk, Daredevil, Elektra, Catwoman en The Hulk. Met de regie in handen van Bryan Singer, die we nog kennen van het schitterende The Usual Suspects, groeide X-Men uit tot een wereldwijd succes. Deze film was in de Box Office zo'n succes dat hij zeker het dubbele van zijn budget heeft opgebracht. Een tweede en derde film konden dus ook niet uitblijven. Ondertussen zijn deze drie films reeds op dvd in een mooie verzamelbox en ik richt me nu op de eerste. Een niet onaangename ervaring.
Om een verhaal verlegen zitten was quasi onmogelijk: de in de Verenigde Staten ongekende populaire stripreeks draaide maar liefst 37 (!) jaargangen mee en in het verleden werd er ook al eens een animatiereeks van de X-Men gemaakt. Uiteindelijk werd dit de plot: we belanden in een niet zo verre toekomst. We zijn Darwin voorbij geëvolueerd en onder de mensen doen er zich vreemde mutaties voor. Zo ontstaan er mutanten die elk afzonderlijk een bijzondere gave hebben. Deze bijzondere gaven jagen de 'homo sapiens' zoals ze af en toe minachtend door Magneto worden genoemd, schrik aan. Hun bestaan is nu eenmaal een feit en politici, senator Kelly op kop, pleiten dan ook om de mutanten verplicht te laten registreren. Mutanten zouden anders in staat zijn om hun 'gave' te misbruiken, zo meent senator Kelly.
Onder de mutanten zelf zijn er twee strekkingen: enerzijds is er Magneto en zijn volgelingen: Magneto meent dat het tijdperk van de mensen voorbij is. Het tijdperk van de mutanten daarentegen is aangebroken. Hij stuurt aan op een oorlog. Aan de andere zijde hebben we Professor Charles Xavier en zijn volgelingen. De professor leeft op hoop en hoopt dan ook migranten en mutanten met elkaar te verzoenen. Hij runt een mutantenschool om jongelingen met hun bijzondere talent om te leren gaan.
Je merkt het aan de plot: deze film is geen alledaagse superheldenfilm met veel ontploffingen en dat merken we al aan het voor deze film ietwat onverwachte begin. Allereerst krijgen we een visueel mooie, en vooral duidelijke, uitleg over mutatie en vervolgens zien we een jonge Magneto die tijdens de Tweede Wereldoorlog zelf op het nippertje aan het concentratiekamp weet te ontsnappen, maar daar wel zijn ouders voor moet opofferen. Het is een meer psychologisch getint begin dat al zeker voor een stuk kan verklaren waarom Magneto denkt zoals hij denkt.
Vervolgens zoemen we in op twee personages: Rogue en Wolverine. Wolverine is een volwassen vechtersbaas die geld verdient met zijn gave, Rogue daarentegen is een schuchtere van huis weggelopen tiener die niet meer weet wat ze doen moet. De twee vinden elkaar en worden langzaam maar zeker onafscheidelijk.
Door de veelheid aan personages, is het ietwat moeilijk om aan karakterontwikkeling te doen, maar Singer probeert dit toch in de mate van het mogelijke. Zo heb ik al de openingsscène met Magneto genoemd, maar er wordt vooral gefocust op het karakter van Wolverine. Hijzelf weet niets over zijn verleden van voor vijftien jaar geleden. Niemand weet waar hij vandaan komt of hoe oud hij is. Niemand kent zijn verleden, ook hijzelf niet. Wolverine (alias Logan) gaat dan ook op het einde van de film zijn eigen weg, op zoek naar antwoorden.
Zo een film kan men niet overtuigend laten overkomen, als men niet zou kunnen rekenen op een sterke cast en die sterke cast is hier absoluut aanwezig. Hugh Jackman en Anna Paquin leveren uitstekend werk als Wolverine en Rogue, maar ook ondermeer Halle Berry (Storm), Famke Janssen (Jean), James Marsden (Cyclops) Patrick Stewart (professor Xavier) en Ian McKellen (Magneto) mogen geloofd worden.
Maar de film gaat ongetwijfeld ook over meer dan het hierboven genoemde alleen. Één sleutelwoord heb ik in deze context niet meer kunnen loslaten: xenofobie, angst, angst voor het vreemde. Deze film is één grote metafoor voor de mensheid: net als er goede en slechte mensen zijn, zijn er ook goede en slechte mutanten. En dan de xenofobie: mensen hebben angst voor datgene dat ze niet kennen. In deze film richt deze angst zich tegen de mutanten. Xenofobie is de oorzaak van ondermeer racisme en zelfs oorlogen en ook in deze films is dat niet anders.
Kortom: X-Men is niet de allerbeste film aller tijden, maar is toch zeker een plezier om naar te kijken. Bryan Singer heeft zijn best gedaan om de film toch nog relatief realistisch te maken (probeer het maar eens als je een film over mutanten en hun superkrachten maakt.) en dat is hem ook nog eens gelukt. Een gevolg daarvan is dat je geen doorsnee superhelden-stripverfilming krijgt: de actie barst pas echt los na een kleine 50 minuten, maar dat komt de film alleen maar ten goede. Kijken!

Alle recensies over X-men (2000), klik hier!
Alle recensies van Geert Verheyen, klik hier!