| Revenge of the Pink Panther (1978): spelers en filmmakers |
| Regie: | Blake Edwards |
| Met: | Dyan Cannon (Simone Legree), Herbert Lom (Chief Dreyfuss), Peter Sellers (Insp. Jacques Clouseau), Robert Loggia (Al Marchione), Burt Kwouk (Cato), Robert Webber (Philippe Douvier), André Maranne (François), Marc Lawrence (Gangster), Paul Stewart (Julio Scallini), Margaret Anderson (Police chief's wife), Maria Charles (Client), Adrienne Corri (Therese Douvier), David King (Douvier's boardmember), Douglas Wilmer (Police commissioner), Tony Beckley (Guy Algo), Graham Stark (Professor Auguste Balls), Alfie Bass (Fernet), Ferdy Mayne (Dr. Paul Laprone), Valerie Leon (Tanya), Anthony Chinn (Chinese doorman), Me Me Lai (Chinese lady of easy virtue), John Clive (President's aide), Andrew Sachs (Hercule Poirot), Julian Orchard (Hospital clerk), Frank Williams (Client), Rita Webb (Lady at window), John Bluthal (Guard at cemetery), David Lodge (Extra) |
| Schrijvers: | Verhaal: Blake Edwards; Script: Blake Edwards, Frank Waldman, Ron Clark; Muziek: Henry Mancini |
|
|
Het verhaal:
Om te laten zien dat Frankrijk nog steeds sterk staat willen ze Inspector Clouseau vermoorden. Als ze denken dat hij dood is neemt hij op verschrikkelijke wijze wraak, al weet hij dat zelf wellicht niet.
|
Opmerkingen over deze film:
Verwijzingen: Maurice Chevalier, Hercule Poirot, Green Hornet
|
De mening van Arch van Gigi:
Deze film is wat serieuzer gebracht, bijna een soort James Bond parodie. De mafia pleegt een aanslag op het leven van Clouseau, en overleeft deze, en Clouseau houdt de schijn dat hij dood is. Enkele grappige situaties ontstaan als Chief Dreyfuss meent steeds geesten te zien, de eerste ontmoeting is grappig in het gekkenhuis, de tweede ontmoeting is echter nog leuker als Clouseau vermomd als misdienaar tegenover het graf staat en even zijn vermomming afdoet als Dreyfuss kijkt. De vermommingen zijn zowieso er grappig, net als de ontmoeting met de SM meesteres in zijn huis, als Cato er een bordeel van gemaakt heeft, in de waan dat zijn meester dood is. Verder zittten er wat slappe momenten in, en is de film af en toe ietwat traag, tegen het saaie aan. Echter het meest mooie moment in deze film is de toespraak die Dreyfuss moet houden ter ere van Clouseau op zijn begravenis. Dat die man dáár nooit een Oscar voor ontvangen geeft!! Ha ha! Desalnietemin ook deze film is verplicht kijkvoer.
Alle recensies van Arch van Gigi, klik hier!
|
