De mening van FritzzIII:
Veel onderscheiden jeugdfilm uit 1956. Prachtig (zo te zien gerestaureerd) tijdsdocument, waar het naoorlogse Parijs vrijwel ongeschonden uit naar voren komt! Wie nu door de destijds arbeiderswijk Ménilmontant loopt, kent weliswaar de details niet meer terug, maar de localisatie op de heuvel blijft hetzelfde en ook de kerk staat er nog; in duidelijk minder volle glorie. Wat destijds de dagelijkse werkelijkheid vormde voor ontelbare Parijzenaars, wordt nu eigenlijk alleen geassocieerd met miljoenensteden als Rio de Janeiro, Sao Paolo of Bogota. Maar wie bedenkt, dat de Tweede Wereldoorlog in 1956 net elf jaar was afgelopen, de Europesche landen weliswaar samen hun wonden likten, maar nog niet verenigd waren, de bevolkingen van de verschillende landen (al naar gelang het land) meer of minder opgeschud, maar in ieder geval weer tot rust gekomen waren; die kijkt zijn ogen uit. Zoals gezegd, het zouden impressies hebben kunnen zijn, welke zo op het journaal zouden kunnen worden vertoond; sowieso wat de beeldkwaliteit betreft.
Het verhaal: het jongetje Pascal vindt op zijn weg naar school een rode ballon, die vastzit aan een lantaarnpaal. Hij bevrijdt hem uit zijn positie en neemt hem mee naar school. Er blijkt een relatie te zijn ontstaan tussen de rode ballon en zijn bevrijder. Weliswaar mag de ballon niet mee in de bus, niet de klas of de kerk in, de ballon wacht of probeert alsnog een weg naar zijn kameraadje te vinden. Uiteindelijk wordt hem dat noodlottig, want het gedrag valt anderen op en die reageren; deels getergd en afwijzend (de volwassenen), maar ook bang en agressief (de jeugd). De laatste groep weet de ballon te pakken te krijgen en te katapulteren. Dan verlaten alle ballonnen eendrachtig hun eigen speelkameraadje, melden zich bij Pascal en die weet zich met hen uit zijn droevige situatie te ontsnappen: hangend aan een grote tros ballonnen zweeft hij hoog over de huizen het beeld uit. Of het verhaal verder nog als wijze levensles diende? Sartres motto 'het slechte, dat zijn de anderen' ligt op de loer, maar waarschijnlijk diende je destijds als kind er vooral uit te leren een braaf kind te zijn, maar ook bereid om manmoedig je keuzes te maken, waar het leven je onverwacht voor stelt.
Zoals gezegd, prachtig tijdsdocument, dat tot de essentiële filmbagage hoort. De film moet dan ook gezien zijn (als film) en dat is op dit moment in ieder geval in Den Haag (filmhuis) en Amsterdam nog mogelijk. Gaan zien.
Alle recensies van FritzzIII, klik hier!
|
