| | |
| Recensies van 'Jos Breukers' (Pagina 1 uit 3) | |||||||||||||
| |||||||||||||
|
|
Het bekende verhaal over de wees Oliver Twist die het weeshuis wordt uitgezet vanwege een "brutaliteit" en bij een doodgraver terecht komt waar hij slecht wordt behandelt. Hier vlucht hij weg als 10 jarige jongen naar de grote stad Londen. Daar komt hij in slecht gezelschap terecht nml. bij een benden zakkenrollertjes van zijn leeftijd of iets ouder, onder leiding van de gehaaide Joodse vrek Fagin. Hier leert hij ook de slechte, brute Bill Sykes kennen, een onverschrokken inbreker die niet vies is van gewelddadigheid als dit hem voordeel oplevert. Wanneer Oliver voor het eerst de straat op moet om te zakkenrollen gaat het meteen mis. Hij komt voor de rechter, daar wordt zijn onschuld bewezen en de bestolen man Mr. Bronlow geheten ontfermt zich over het joch. Als hij voor hem een boodschap moet doen, wordt hij door Bill Sykes en diens vriendin Nancy weer ontvoerd. Als de arme tengere Oliver met Bill mee moet op inbrekers pad gaat ook deze onderneming mis en raakt Oliver door een pistoolschot gewond. Uiteindelijk na veel ellende waarbij Nancy door Bill wordt vermoord en Oliver als gijzelaar wordt gebruikt wanneer de politie Bill in het nauw gedreven heeft, komt hij weer onder de beschermende vleugels van huize Bronlow terecht. Deze zoveelste verfilming van Oliver Twist onder regie van Roman Polanski is me toch wat tegen gevallen. Ik keek er naar met andere verfilmingen in m'n achterhoofd wat misschien niet juist is, maar waar ik niet aan kon ontkomen. De verfilming van David Lean uit 1948 en de musical van Carol Reed uit 1968 spannen de kroon en zullen waarschijnlijk nooit worden geëvenaard. Ook de 3 uur durende (6 delen) verfilming van Renny Rye uit 1999 oogt goed met degelijk acteerwerk en prachtige plaatjes. De verfilming uit 1997 met Eliah Wood als de "artfull dodger" vind ik de minste die ik gezien heb. De film komt houterig over en weet maar met moeite de "Dickens" sfeer over te brengen. Deze film alweer uit 2005 is zeker niet slecht en met vlagen erg mooi als het om de decors en de fotografie gaat. Helaas zijn er mijns inzien toch wat verkeerde keuzes gemaakt o.a. de oude straten van Praag om het Victoriaanse Londen gestalte te geven. Ze ogen mooi maar kunnen niet voor oud Londen doorgaan. Bij de vertolkingen van de hoofd personages brengen Ben Kingsley (Fagin), Barney Clark (Oliver) en Harry Eden (Dodger) nog het beste af. Jamie Foreman als Bill Sikes kan er bij door maar vergelijk hem niet met Oliver Reed uit Oliver 1968 of met Robert Newton Uit 1948, daarvoor mist hij de persoonlijkheid. Leanne Rowe als Nancy vond ik ook niet echt overtuigend. De beste Nancy is zonder meer Shani Wallis uit Oliver! 1968. Niettemin is deze film zo rond de jaarwisseling zeker de moeite waard. Heeft Roman Polanski met deze verfilming van het bekende Dickensboek iets toegevoegd aan de rest die al bestond ? Ja, toch wel, een mooie kleuren versie in doorsnee filmlengte met toch weer net even 'n iets andere benadering, en aandacht voor sommige personages of gebeurtenissen uit het boek die in andere films niet zo aan de orde komen. Met name de kleurrijke flamboyante inbreker en vriend van Bill Sykes, Toby Crackitt, prachtig neergezet door Mark Strong. Wat ik tot slot dik in orde vond was de musicale score. |
Een absolute topfilm uit het naoorlogse Italië van Vittorio de Sica die naast een sucsesvol regiseur ook sucses had als acteur. De film behelst het dramatische verhaal van een werkloze vader in het armoedige Rome net na de oorlog. Eindelijk wordt hem via een soort uitzendburo werk aangeboden als plakker. Hij moet grote reclameaffiches plakken op de daarvoor bestemde plaatsen. Maar om zijn job te kunnen doen heeft hij een fiets nodig. Hij heeft nog een fiets in een pandjeshuis staan en haalt deze in ruil voor beddegoed op. Direct al de eerste dag wordt zijn fiets gestolen, hij kan de dief net niet te pakken krijgen maar heeeft wel zijn gezicht gezien. De man Antonio (Lamberto Maggiorani) geheten is hopeloos, zonder fiets geen werk en zonder werk nauwelijks een inkomen. De politie vertelt hem dat hijzelf op zoek moet gaan naar zijn fiets. Met zijn zoontje Bruno van 9 jaar begint hij aan een zwerftocht door Rome om of de fiets of de dief te vinden. Zowaar hij denkt sucses te hebben als hij meent de dief te herkennen, maar deze onkent in alle toonaarden. Buurtbewoners staan de vermeende dief bij als getuige dat hij geen dief is en zonder getuigen tijdens de diefstal van zijn fiets staat Antonio machteloos. Door wanhoop gedreven besluit hij zelf ook een fiets te stelen om toch zijn werk te kunnen doen. Hij is echter geen getrainde dief en zijn poging mislukt en moet een vernedering ondergaan. Totaal ontdaan en zich schamend voor z'n kind loopt hij met zijn zoontje aan de hand richting huis. Een prachtige neorealistische film met een mooie fotografie. De film heeft zeker ook een culturele waarde als het gaat om het leven in het naoorlogse Rome. Geen in elkaar gezette decors maar alles levensecht. Geen overdreven sentiment maar realistische dramatiek. Het harde leven van een alledaagse italiaan onder deprimerende omstandigheden. Toch is de film zelf niet deprimerend te noemen. Levendige straatbeelden met druk verkeer, muzikanten in een restaurant en soms omstandigheden die hoop geven in zijn situatie, voorkomen dat de film verzand in een en al ellende. De film kijkt vlot weg en kent geen inzakkingen. Het acteerwerk van vader en zoon is uitmuntend, de kleine Bruno lijkt inderdaad zo van de straat gehaald en in zijn rol gekropen te zijn alsof hij altijd al dat joch is geweest. De film staat internationaal hoog aangeschreven, won vele filmprijzen en werd genomineerd voor een Oscar (Best writing screenplay). |
Deze vroege versie van Ciske is zeker niet minder dan de versie uit 1984 met Danny de Munk. Het verhaal over de halfverweesde jongen met een moeder die niet naar hem om kijkt en een zeevarende vader die zelden thuis is, is bekend. De film is met wat meer gevoel gebracht dan de latere versie en heeft voor de oudere kijker naast het verhaal ook een historische waarde. Tal van Nederlandse toppers passeren in deze film de revue. We zien o.a. Johan Kaart ("as 't effe kan"), Jan Teulings, Jan Blaaser, Riek Schagen (Saartje uit Swiebertje), Paul Steenbruggen, Guus Oster en natuurlijk Kees Brusse in een sublieme rol als de leraar van Ciske. Johan van der Velde zet de boef Ciske prima neer en weet net als Danny de sympathie van de kijker te winnen en ook na de vreselijke moedermoord te behouden. Natuurlijk niet in de laatste plaats vanwege de liefdelose houding van de sloeri-moeder tegenover het nog jonge kind. De vaderlijke zorg en aanmoediging van leraar Kees Brugge en rechercheur Muyskens (Johan Kaart) helpen de jongen niet alleen over het vreselijke trauma heen, maar ook om de periode in de jeugdgevangenis goed door te komen. Eenmaal uit de jeugdgevangenis bewijst Ciske dat hij z'n hart op de goede plaats heeft zitten, wat resulteerd in acceptatie en vriendschap van - en met zijn klasgenoten. Zeker geen oubollige film, verplaats je gewoon in de tijd en je beleeft een oer-hollandse film met voortreffelijke acteurs-trice's van weleer en mooi geschoten plaatjes van het Nderland anno 1955. Eveneens is in 1955 ook een Duitse versie van Ciske de Rat geproduceerd onder dezelfde regiseur. Deze film heb ik nooit gezien maar moet kunnen wedijveren met de hierboven beschreven versie. |
Een Duitsetalige film uit 1959 met zo'n titel, zeker zo'n vervelende saaie heimat film!! Mooi mis, deze film kan hier absoluut niet voor doorgaan, maar is vele klassen beter. Dit romantische drama vol avontuur, sterke karakters en schitterende landschappen is gebaseerd op het wereldberoemde boek "Het geslacht Björndall" van de Noorse schrijver Trygve Gullbranssen. De Björndalers zijn bezitters van een enorm landgoed dat met succes wordt bestierd door de oude Dag Björndall (Gert Fröbe), een gewichtig heerschap die met ijzeren vuist regeerd en geen tegespraak duld. Hij heeft 2 zoons, Tore (Hansjorg Felmy) en Dag jr. (Joachom Hansen) die reeds volwassen zijn en toe aan een vrouw. Tore is zijn lievelingszoon die bij hem niets fout kan doen. Dag jr. is uit een ander hout gesneden, geen Björndaals zo meent hij. Voor beide zoons komt de liefde om de hoek kijken. Maar voor Tore heeft dit in een duel met een rivaal een dodelijke afloop, hij stort tijdens het gevecht in de diepte en verdwijnt in de sterke stroom van een rivier. Dag jr. die zich graag terug trekt in een boshut en op beren jaagt, raakt zwaar gewond tijdens een gevecht met een beer. Hij weet de beer te doden en wordt gered door Majoor Barre en zijn knappe dochter Adelheid (Mai-Britt Nilsson) die zojuist "Huize Von Gall" hebben verlaten en de plek des onheils passeerden. De adelijke Von Galls zijn aartsvijanden van de Björndalers. De Von Galls (vader en dochter) zijn verarmde adel en dreigen door de steeds rijker wordende Björndalers te worden opgeslokt. Veel van Von Galls voomalige landgoederen is reeds in handen van Björndall die vooral goede zaken doen als leverancier van hout dat als stammen over een rivier wordt vervoerd. Wanneer Elisabeth Von Gall in haar haat en wanhoop besluit dat het hout niet meer mag passeren over een stuk rivier dat hen nog toebehoort, kiest de oude Dag een alternatieve maar gevaarlijke weg om toch te kunnen leveren. Dit levert de 1e dag al een dode op en dit ongeluk drijft vader en zoon Björndall uit elkaar. Dag jr. die getrouwd is met Adelheid Barre vertrekt en Adelheid die verkoos neutraal te zijn keert terug naar haar vader. Er is echter een weg die weer tot elkander leidt. "Und ewig singen die wälder" is een zeer fraai aangeklede productie met goed acteerwerk van de hele cast, met de altijd sterk acterende persoonlijkheid Gert Fröbe (Goldfinger) als absolute uitschieter. De schitterende opnames in de natuur zijn in Oostenrijk en op lokatie in Noorwegen geschoten. Een eerlijke film zonder overdreven sentimenten of clichés. |
Met Robert Newton en Bobby Driscoll in de hoofdrollen als resp. Long John Silver en Jim Hawkins zat Disney gebeiteld als het om een geslaagde aflevering gaat van het beroemde boek "Treasure Island" van Robert L. Stevenson. Het bekende verhaal over de jonge Jim Hawkins die in het bezit komt van een schatkaart en met betrouwbare relatie's voorbereidingen treft om een zeereis te regelen die hen naar het bewuste eiland brengt waar de schat zou moeten liggen. Naar een vakbekwame bemanning met ervaren kapitein word gezocht en ze denken deze gevonden te hebben in de vorm van Kapitein Long John Silver en zijn trawanten. Deze doortrapte piratenkapitein die ook op de hoogte van de schatkaart is heeft Driscoll en zijnen om de tuin weten te leiden met mooie praatjes en vriendschappelijke gebaren. Pas al ze al onderweg zijn naar het eiland op een prachtig zeilschip ala V.O.C. komen ze er achter in welk gezelschap ze verkeren. Het wordt een strijd om de schat, waarbij beide partijen elkaar regelmatig te slim af zijn. Wie het boek kent weet wie er uiteindelijk zal zegevieren. Een prachtig geschoten film in technicolor met goede acteerprestatie's van de hele cast en Newton en Driscoll in het bijzonder. Opnames werden op locatie gemaakt in o.a. het zuidwest Engelse Cornwall, ze zijn een lust voor het oog. Ook het middeleeuwse stadje van waaruit wordt vertrokken is prachtig in scene gezet. De opnames aan boord en op het eiland zijn goed en realistisch. Dit alles maken de film tijdloos evenals het boek zelf. Robert Newton wordt algemeen beschouwd als de meest tot de verbeelding sprekende vertolker van Long John Silver. Hij deed zijn rol in 1954 nog eens over in "Long John Silver's return to treasure island". Sommigen zullen zijn prestaties welliicht wat al te aangedikt vinden (overacting), maar dit was juist bijna zijn handelsmerk. En hier in deze film is het vooral een lust hem specifiek te observeren. Zijn geslepenheid, zijn gemelijke glimlach, zijn grote rollende ogen die zowel iets aantrekkelijks als duivels uitstralen, zijn bewegingen op zijn houten been en zijn smoelwerk maken hem tot de perfecte Long John Silver. Ook in Oliver Twist 1948 als Bill Sykes en in Around the world in 80 days 1956 als Mr. Fix kunnen we hem heerlijk bezig zien. Hij had een drankprobleem en werd slechts 50 jaar. Driscoll die hier reeds een voortreffelijke staat van dienst had waaronder het winnen van een jeugdoscar voor zijn optreden in "The Window" uit 1948 toont ook hier zijn voortreffelijke acteertalent. Hij stond echter aan de vooravond van de pubertijd en en na deze film ging zijn carrière bergafwaarts. Disney liet hem uiteindelijk vallen en rollen in films die hij nog kreeg stelden in vergelijking met zijn vroegere sucsessen weinig voor. Hij raakte betrokken bij delicten in verband met drugs en vluchte naar New York waar op 30 maart 1968 ziijn dode lichaam werd gevonden door spelende kinderen in een verlaten gebouw, slehts 31 jaar oud. Over Disney deed Bobby Driscoll ooit de uitspraak "Ik ben op een gouden kussen naar het vuilnisvat gedragen". In deze film dus Driscoll aan het eind van zijn glorietijd. Een prachtige avonturen film die juist om deze 2 iconen van weleer een extra meerwaarde heeft. |
Thema van deze film is het instant houden van de plaatselijke spoorwegverbinding tussen een dorp (Titfield) en de grotere stad. Dit in weerwil van de plaatselijke busonderneming die de bevolking wil doen geloven dat de spoorwegvebinding met zijn stoomlocje de Thunderbold onrendabel en onveilig is. Een spoorwegcomissie komt er aan te pas om te onderzoeken in hoeverre de beweringen van de busonderneming gerechtvaardigd zijn. Zij besluiten de spoorverbinding een maand de kans te geven om zich te bewijzen en zullen uiteindelijk 'n inspecteur sturen die verslag zal uitbrengen. Als de lui van de busonderneming bemerken dat een stel fanatieke spoorwegamateurs op gevorderde leeftijd dreigen te slagen in hun opzet en ook nog de steun en simphatie van de dorpsbewoners mee hebben, gaan deze over tot lafhartige sabotage. Maar de ervaren amateurs zijn vindingrijk en niet zomaar voor één gat te vangen. Een prachtig gegeven om hiervan een heerlijke comedie te maken en regiseur Charles Crichton is hier uitstekend in geslaagd. Allerlei enigszins exentrieke figuren draven op, George Relph als de plaatselijke geestelijke met meer liefde voor de thunderbold dan voor geestelijke zaken. Of Stanley Holloway als een rijke alcoholist die ze wisten over te halen om 10.000 pond in het project te steken door te zorgen voor een bar in de coupé met genoeg drank in voorraad. De gebeurtenissen die de sabotage veroorzaken lopen uiteen van van een waar gevecht tussen de thunderbold en een grote stoomwals tot de diefstal van een museumloc die gewoon door de straten rijd en menige verbazing opwekt. Perfecte personage's voor de desbetreffende rollen. Kortom de verdienstelijke regiseur Crinchton heeft er een vermakelijke film van gemaakt met de juiste dosis humor en lengte. Het prachtige Engelse landschap is het decor van deze film, en wie het een warm hart toedraagt komt als extra toegift volledig aan zijn trekken. We zien de thunderbold over antieke viaducten en er onderdoor en dapper verder trekken door het glooiende landschap. Regiseur Crinchton was o.a. ook verantwoordelijk voor de regie van de sucsesvolle comedie "A fish called Wanda". |
Heerlijke onschuldige kinderhumor van de hand van Astrid Lindgren, dat zijn de 3 films van "Emil i Lonneberga". De films zijn ook als 13 delige serie uitgebracht en op gezette tijden te bewonderen op de duitse tv onder de duitse titel "Immer dieser Michel". Emil is zeker niet minder leuk als Pippi maar realistiser. Het onmogelijke komt in Emil-films niet voor zoals dat in Pippi films wel het geval is. Emil (Jan Ohlsson) is een zeer ondeugende, kwieke en vooral slimme jongen van ongeveer 8 jaar, maar wel met een gouden hart. Hij woont op een boerderij in Smaland-Zuid Zweden vlak bij het dorp Lonneberga, eind 19e eeuw, samen met z'n ouders, zusje Ida, Alfred de knecht en Lina de dienstmeid. Regelmatig komt ook de oude en zeer bijgelovige Grosse Maja (Carsta Lock) op bezoek om een handje te helpen bij het drukke boerenbestaan. Emil zit vol streken die goed bedoeld zijn maar vaak vekeerd uitpakken en in de meeste gevallen is zijn vader (Allan Edwall) het slachtoffer. Zijn moeder (Emy Storm) is nogal eens bezorgd, "wat moet er van hem terecht komen", maar ziet even vaak ook de humor er van in. De knecht Alfred (Bjorn Gustafson) is zijn grote vriend die nogal last heeft van de dienstmeid Lina (Maud Hansson) die koste wat het kost met Alfred wil trouwen, iets wat Alfred absoluut niet ziet zitten. Lina en Emil liggen elkaar totaal niet, waarom woont ze eigenlijk bij ons vraagt Emil zich af. In de ogen van Lina is Emil een klein monster. Met zijn zusje Ida (Lena Wisborg) kan hij goed opschieten. Over de streken die het joch uithaalt kan ik beter zwijgen omdat het er teveel zijn. De scene's met Lina de dientmeid die kiespijn heeft en Emil die plannen bedenkt om haar van de rotte kies te verlossen waren hoogst grappig. Bijv. op het dak van de schuur, spijker in de windveer, touwtje om de kies en aan de spijker en dan van het dak springen in een berg hooi. De acteer pestatie's van de cast zijn goed tot zeer goed, zeker die van de kleine Ohlsson met zijn jonge leeftijd, hij is de vlees geworden Emil uit Astrids boek. De casting had af en toe wat beter gekund, de muziek van George Riedel is op maat gesneden, en de regie in de vertrouwde handen van Olle Hellbom was oké. De fims of serie is vermakelijk om te volgen omdat de onderlinge verhoudingen tussen de volwassenen ook ruim aan bod komen en laten zien hoe ook kinderen daar een behoorlijke invloed op hebben. Alles is natuurlijk wel eenvoudig gebracht daar het een kinderfilm ala Astrid Lindgren betreft. Maar juist door kinderogen zijn de perikelen tussen volwassenen vaak amusant en dat wordt hier prachtig in beeld gebracht. Heel af en toe in bittere ernst maar meestal met een glimlach. Kortom een prachtige serie vol humor en kinderonschuld met schitterende natuurbeelden van zuid Zweden en een bonte mengeling van personages waarin iedereen wel iemand in herkent. Zo worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt. |
Hoewel de film er best goed uitziet heb ik hem nooit zo erg kunnen waarderen, waarschijnlijk omdat ik hem voor het eerst zag, vlak nadat ik Mary Poppins had gezien. Andersom was beter geweest. Voor mij dus altijd een link tussen deze twee, ook mede door hoofdrolspeler Dick van Dyke. De liedjes zijn leuk maar er zijn geen hoogstandjes bij en ze blijven niet hangen. Er wordt zeker goed geacteerd met name door van Dyke en Jeffreys, de 2 kinderen daarentegen vond ik een veel mindere keus dan het stel uit Mary Poppins. De scenes in het kasteel van Baron Bomburst en in Vulgaria zijn nog het vemakelijkst mede door het malle optreden van de Baron (Gert Frobe) en de ontzettend symphatieke aanwezigheid van Benny Hill. Frobe was bij z'n leven een gevierd Duits Acteur die o.a. Goldfinger speeld in de gelijknamige James Bondfilm. Chitty Citty bang bang verveelt zeker niet maar mist toch net datgene wat Mary Poppins tot zo'n groot suses maakte namelijk de onweerstaanbare aanwezigheid van een sterke charismatische persoonlijkheid, zoals dus b.v musicalgrootheid Julie Andrews. Hoewel Sally Ann Howes het zeer zeker niet slecht doet, moet ze het zonder meer afleggen tegen Andrews als het om charisma gaat. En dat is een belangrijk facet welke rol een acteur/trice ook speelt. Ooit las ik in een recensie over deze film de uitspraak "Oh Julie, kom alsje blieft helpen" en precies dat gevoel had ik ook. Komt de film op tv dan toch zeker niet overslaan. |
"Een luchtige klucht" is de beste omschrijving voor deze komische film die allerlei kleine drama's in een dorpsgemeenschap met een knipoog voor het voetlicht brengt. De liefde van de dokter (Croiset) voor de nieuwe schooljuf (Bijl) loopt als een rode draad door de film. De dokter heeft er de grootste moeite mee om zijn liefde aan haar kenbaar te maken. De schooljuf had zijn passie voor haar echter al lang bespeurd. Daarnaast is er vooral Bram van Tienen (Bambergen) die als aannemer zich inzet voor de zigeuners in hun kamp in de buurt van het dorp. Dit niet in de laatste plaats vanwege de beeldschone zigeunerin Katja (van Ammelrooy). Van Tienen heeft besloten om de zigeuners van betere huisvesting te voorzien in de vorm van toiletten en bestrating in en om het kamp. Bambergen zet zijn rol amusant neer, en stelt zijn fans hier niet terleur. De zigeunerfamilie Tata Miranda nam de rol der zigeuners voor hun rekening compleet met hun mooie zigeunermuziek die deze familie beroemd heeft gemaakt. De overige muziek vloeide uit de hand van Rogier van Otterlo. Agent van Bree (Jongewaard) wordt regelmatig op de hak genomen en krijgt maar weinig respect van de dorpsbewoners. Het lukt hem niet om ook maar enig overwicht op hen te krijgen als vertegenwoordiger van de wet. Verder zijn er nog de pastoor en een stel nonnen die hun religieuze normen en waarden steeds meer laten varen, vooral als op het eind van de film de "geslaagde" bouwwerkzaamheden van Van Tienen in het zigeunerkamp worden gevierd. Een film die door zijn afwisselingen niet verveeld maar soms ietwat rommelig overkomt. Het meest komische moment is wellicht wanneer Bambergen niet weet naar wat voor kant hij moet kijken als van Ammelrooy zich aan het baden is in een meertje. Een film die voor 40 plussers interessant blijft vanwege de cast. |
Een algemeen hooggewaardeerd rechtbankdrama dat door de 4 hoofdrolspelers Laughton, Dietrich, Power en Lanchester naar een tophoogte werd getild. Het zijn vooral Laughton en Lanchester die de show stelen met hun onderlinge perikelen. Lanchester heeft de opdracht te waken over de gezondheid van advocaat Laughton die een hartaanval heeft gehad, maar hij neemt de beperkingen (geen sigaren, geen cognac) en de verplichtingen (optijd een slaapje en de nodige pillen) totaal niet serieus. Dietrich en Power spelen de sleutel rollen als het gaat om de verassende wendingen in de 2e helft van de film. Toch zit het weer anders in elkaar dan als voor de hand zou liggen. Terecht is ook Martin Kooistra niet te diep op de inhoud ingegaan dat zou voor de kijker alleen maar jammer zijn. Wie het niet zo op rechtbankdrama's heeft zitten maar klassiekers weet te waarderen, moet in elk geval deze film vooral niet overslaan. Het echtpaar Laughton en Lanchester hadden toen reeds een voortreffelijke staat van dienst als acteur/trice opgebouwd. Laughton is onvergetelijk als Quasimodo de klokkenluider van de Notre Dame, zelfs grootheid Anthony Quinn kon in de zelfde rol niet aan hem tippen. Lanchester is onvergetlijk als de bruid van het monster (Boris Karloff) van Frankenstein. |
Hoogst verrassend deze 13 delige, op dvd uitgebrachte, serie over de laatste oorlogswinter '44-'45, naar het bekende boek van oud politicus Jan Terlouw. Hoofdthema is de verzetsstrijd van de ondergrondse en de gevaren die dit met zich meebracht. Hoofdpersoon is de 16 jarige Michiel van Beusekom de zoon van de burgermeester die zonder het direct te willen betrokken raakt bij het verzet. Hij neemt namelijk de zorg op zich van een gewonde Engelse piloot die in een soort bunker in het bos verborgen wordt gehouden. Degene die hier voor verantwoordelijk was is opgepakt wegens een overval op een distributiekantoor. Michiel had van hem een briefje gekregen waarin stond wat hij moest doen als die overval eens zou mislukken. Hij houd zijn missie strikt geheim, alleen zijn oudere zus Erica wordt in vertrouwen genomen als de schotwond in de schouder van de piloot niet wil genezen. Naarmate het einde van de oorlog nadert gaan de duitsers steeds meedogenlozer te keer. Zo vinden ze een dode duitse soldaat in het bos. Om de dader tot aangifte te dwingen worden een aantal prominente mensen door de Duitsers gegijzeld en geëxecuteerd als hij zich niet binnen 24 uur aangeeft. Dat gebeurt niet en Michiels vader wordt geëxecuteerd. Een vaderlandslievende barones die zijdelings de verzetstrijders een handje hielp komt om als zij zich weigert over te geven en haar prachtige huis in puin wordt geschoten. Een overval die mislukt, een barones die ontmaskerd wordt, wie o wie is toch het lek richting de duitsers. Is het iemand binnen de verzetsgelederen of misschien iemand uit het dorp die zich nogal bemoeizuchtig opstelt ? Het slotdeel ontmaskerd de persoon en de serie sluit af met de opgetogenheid der burgers als de bevrijding een feit is. Natuurlijk blijven de omgekomenen een schaduw hierover werpen. Deze oer Nederlandse produktie verdient een vette pluim en is een keurig stukje vakwerk van alleskunner Aart Staartjes (Waltz). Goed spel van de hele cast met extra lof voor Paul Rottger die de zware taak had de serie te dragen en dat ging hem voortreffelijk af. De serie gunt je in blik in het dagelijkse leven toendertijd. Een spannende maar gevaarlijke oorlogstijd waarin zaamhorigheid en naastenliefde een pre was, maar waar ook de nodige voorzichtigheid in acht moest worden genomen. De serie had voor mijn part wel uit 20 delen mogen bestaan, ik heb hem verslonden en baalde bij de laatste aftiteling dat ie voorbij was. Ik ga hem zeker nog eens kijken, een aanrader dus. |
Rasmus en de landloper is een hele leuke familiefilm naar een boek van de wereldberoemde Zweedse schrijfster wijlen Astrid Lindgren. Als je de moeite neemt om met de film in de tijd terug te gaan en je weet je te verdiepen in de personages, beleef je 7 kwartier aangename verposing. De kleine Rasmus (Erik Lindgren) van een jaar of 9 woont in een weeshuis ergens in de Zuidzweedse provincie Smaland. Soms komen er kinderloze echtparen om een kind voor adoptie uit te zoeken, helaas valt bijna altijd de keuze op een klein blond meisje met krullen, aldus Rasmus. Rasmus besluit om er tussenuit te knijpen en zijn geluk te beproeven en gaat op zoek naar een vader en moeder. Als hij de 1e nacht ergens in een hooischuur overnacht blijkt dat hij daar niet alleen geslapen heeft. Hij ontmoet er de zwerver Oscar (Alan Edwall) die al flierefluitend landloopt en wat geld of eten opscharrelt door wat te zingen en te spelen op zijn accordeon. Deze Oscar heeft zijn hart op de goede plaats en ontfermd zich over de jongen. Na wat gedonder met een stel dieven die Oscar de schuld in de schoenen willen schuiven, komen ze terecht bij een kinderloze boer die voor de toekomst wel een goede opvolger kan gebruiken. Eerst lijkt Rasmus dit wel wat, maar dan blijkt dat hij zich reeds zeer aan Oscar heeft gehecht en gaat hem weer achterna. Oscar vraagt, "maar jongen je kan toch geen landloper als vader hebben" och zegt Rasmus "zo'n eentje als jouw wel". De laatste 5 minuten van de film hebben nog een leuke verrassing in petto. Een heerlijke onschuldige familiefilm voor inderdaad alle leeftijden. Het spel van de 2 hoofdrolspelers is bij het grandiose af, er onstaat een soort chemie tussen Lindgren en Edwall Bij beide straalt het plezier eraf. Duizendpoot wijlen Alan Edwall is een bekend Zweeds acteur die o.a. meespeelde in "Fanne och Alexander". Hij sleepte meerdere prijzen in de wacht en schreef en regiseerde voor de Zweedse TV. Hij is vooral ook bekend als de geplaagde vader van Emile in de serie "Emile uit Lonneberga". Hier in deze film zet hij de zwerver op een zeer sympathieke en komische manier neer, absoluut vakwerk. Ook de kleine Lindgren draagt veel bij tot het slagen van de film. Rasmus is een aanhankelijke jongen met een positieve instelling en een guitig koppie. Naast dit alles worden we nog veelvuldig getrakteerd op prachtige beelden van het mooie Zuidzweedse landschap. Een familiefilm zonder clichés en een niet alledaagse setting. Geen zaaie of irritante episodes maar lekker luchtig. Een prettig uitstapje voor velen die zich in deze gejaagde tijd gestresst voelen. Nogal dun gezaaid dit soort leuke films. |
Een pakkende film over een dwerg, Fin McBride (Peter Dinklage) geheten, die in een modeltreinenshop werkt en helemaal van treinen bezeten is. Hij is de enige werknemer en zijn baas is al behoorlijk op leeftijd. Als zijn baas op een dag een hartaanval krijgt en dood neervalt in zijn winkel krijgt hij later van de notaris te horen dat hij een oud stationsdepot met een stuk grond eromheen heeft geërft van zijn baas. Hij besluit er te gaan wonen. Het depot is buiten dienst gesteld en het is er een saaie boel. Eerst wil hij zo weinig mogelijk contact met de enkele personen die daar in de buurt wonen of werken. Zo is er de opdringerige en bemoeizuchtige hotdog verkoper "Joe" die alleen zijn bedlegerige vader heeft en gaandeweg de film steeds symphatieker wordt. Daarnaast een alleenstaande gescheiden vrouw, Olivia geheten die hem tot 2 maal toe bijna omver rijdt. Ook een zwanger tienermeisje voelt zich tot hem aangetrokken en tot slot nog een schoolmeisje dat ook een passie voor treinen heeft. Als de 3 hoofdpersonages elkaar wat beter leren kennen worden ze openhartiger t.o. elkaar. En dan blijkt dat allen zo hun sores hebben. Fin die altijd maar weer wordt geconfronteerd met zijn 1.45 cm. Olivia die niet over de dood van haar zoontje kan en troost en begrip vind bij Fin. En Joe die baalt van zijn saaie leven en een sterke behoefte heeft aan vriendschap, gezelschap en avontuur. Drie mensen die alleen leven maar dit alleenstaan steeds meer met elkaar delen. Een drama met een komische inslag. De cast heeft er schik in en dat is te merken, vooral Dinklage valt op door zijn sterke acteerwerk, een natuurtalent. Hij won met deze rol de Ourense Independent Filmfestival award voor 'best actor'. De locatie waar het depot staat is een paradijsje voor treinfanaten waar vooral ook goederentreinen (Freight trains) langs komen. Het is een soort "filmhouse" film, dus geen allerdaagse rolprent. Uiteraard interresant voor treinliefhebbers, maar ook voor anderen zeker de moeite waard. |
Aan het oostfront heeft zich een bataljon duitsers ingegraven in een heuvelachtig gebied. De 2e W.O. is zijn slotfase ingegaan en de Duitsers liggen voortdurend onder zwaar vuur van Russische kant. De leiding is in handen van Kolonel Brandt (James Mason). Als er een hauptmann moet worden vervangen doet Kapitein Stranski (Maximillian Schell) zijn intrede. Een speciale groep commando's onder aanvoering van sergeant Steiner (James Coburn) vormen de voorste gelederen als er een aanval is, en zijn de achterhoede als er moet worden terug getrokken. Steiner is onder de bemanning nogal geliefd vanwege zijn loyaliteit aan hen, meer dan aan de ideologie van de fuhrer waarin hij allang niet meer gelooft. Hij komt hierdoor in conflict met Stransky die ten koste van alles zijn ijzeren kruisje wil verdienen, een onderscheiding aan militairen die op een zeer moedige wijze het duitse leger een dienst hebben bewezen. Stransky is vanuit Frankrijk overgekomen waar hij blijkbaar een luizenleventje had en is niet bekend met de verschrikkingen aan het oostfront. Als er weer eens een hevige aanval is, is Stransky nergens te bekennen terwijl Steiner zwaar gewond raakt en tijdelijk het front moet verruilen voor het hospitaal. Als hij na herstel terukeert naar het front weigert hij terecht een bewijsstuk te ondertekenen dat Stranky aan het ijzeren kruis moet helpen. Stransky neemt zeer lafhartig wraak maar rekent niet met de taaiheid van Steiner die hem op zijn beurt meeneemt naar de plek waar de ijzeren kruizen groeien, het front. Een behoorlijk harde oorlogsfilm met een redelijk verhaal en een voortreffelijke cast. Zowel Coburn, Schell als good old James Mason zijn prima op dreef en ook David Warner als hauptmann Kiesel levert gedegen vakwerk. De film dendert vlot door en kent geen inzakkingen. Voor mij hadden de gevechtsscenes wat minder heftig in beeld gebracht mogen worden, maar dat is uiteraard persoonlijk. Zeker geen film die je de volgende dag alweer bent vergeten, en wel omdat de uiteen lopende karakters goed zijn neergezet. Vooral van Coburn heb ik genoten, altijd een no nonsens type bij uitstek met een vleugje cinische humor. De film toont aan het begin en aan het eind echte fotobeelden die de waanzin en het contrast tussen de grote heren en de slachtoffers van de oorlog onderstrepen. Dit alles begeleid door een onschuldig kinderlied "Hanschi klein geht allein". |
Deze 6 en half uur durende miniserie is een juweel voor hen die van avontuur, ongerepte natuur, onderlinge vehoudingen tussen mensen in barre omstandigheden en realiteit houden. De serie vertelt en volgt de waar gebeurde geschiedenis van 2 zuidpoolexpedities. De één vanuit Engeland onder leiding van Captain Robert Falcon Scott, waarbij naast het bereiken van de zuidpool als eerste, ook wetenschappelijk werk een belangrijke rol zou spelen. En de ander vanuit Noorwegen onder leiding van Roald Amundsen (de desbetreffende vertolkers in de serie zijn hierboven te vinden). De serie volgt de tot stand koming van de plannen, de voorbereiding, de reis naar de pool en uiteindelijk de expedities en haar nasleep. Beide leiders werden vooral gedreven door ambitie, eerzucht en avontuur. Peary had als eerste het bovenste topje van de Aarde, de noordpool, bereikt en verder was men op alle bijzondere plaatsen zo'n beetje geweest en was de aardbol in kaart gebracht. Maar het misterieuse onderste puntje van de aarde, de zuidpool, die plek was nog volledig ongeschonden, "The last place on earth". De 2 expedities hadden beiden zo hun eigen aanpak. Scott vertrouwde naast sledehonden vooral ook op geharde Siberische pony's, terwijl de noor Amundsen uitsluitend gebruik maakte van sledehonden op aanraden van zijn ervaren landgenoot Fridtjof Nansen. Scott gebruikte sneeuwschoenen en Amundsen ski's. Pas als Scott met zijn schip al een flink eind op weg is naar de pool hoort hij dat er ook een Noorse expeditie op weg is en hij een slag zal moeten leveren om als eerste de zuidpool te bereiken. Eenmaal aan land op Antarctica waar de nodige voorbereidingen moeten plaatsvinden zoals het bouwen van een onderkomen en het aanleggen van depot's, blijkt al gauw dat de keuze van de pony's door Scott een gevaarlijke misrekening zijn. Het voert te ver om op tal van details in te gaan. Bekend is dat Amundsen als eerste de pool bereikte en wel op 14 december 1911. Zijn expeditie werd gekenmerkt door betere keuzes in vervoer en kleding en vooral ook dat het geluk hun gunstig gezind was. Bij Scott was het andersom, o.a. zijn keuzes zoals de pony's die veel minder goed opgewassen waren tegen dit extreem barre klimaat dan de sledehonden met hun dikke vacht, maar ook de kleding van de engelsen bleek minder geschikt dan die van de noren. Daarnaast was het lot hem slecht gezind. Scott bereikte de pool pas op 17 januari meer dan een maand later dus. Op de terutocht kregen ze te maken met tal van tegenslagen. Voedsel depots bleken minder goed bevoorraad dan gepland was wat tot bezuinigen op voedsel leidde. Daarnaast was het extreem koud voor de tijd van het jaar, hartje zomer op de zuidpool en 's nachts meer dan -40 graden en het stormde voortdurend. Deze stormen maakten verder trekken onmogelijk zodat ze het volgende depot dat nog slechts 17 km ver was niet konden bereiken. Al deze aspecten deden Scott en de zijnen op de terugtocht de das om, ze stierven door bevriezing en honger. Amundsen die veel eerder, vóór het slechte weer, terug was, wist met zijn sledehonden en ski's bij goed weer de terugtocht snel te maken. Eenmaal terug in het beschaafde Europa werd hij warm onthaald maar toen de tragedie van Scott begon door te dringen en een feit werd, waren Scott en de zijnen de grote helden en werd Amundsen afgedaan als eerzuchtig en werd hem verweten dat zijn expeditie wetenschappelijk gezien niets voor stelde. Amundsens conclusie was dat hij dus toch uiteindelijk had verloren. Frederic Cook een vriend van Amundsen en ook geen onbekende in de wereld der ontdekingsreizigers stak hem een hart onder de riem door te zeggen "Jij leeft en hebt in elk geval de pool". Een prachtig epos, zeer boeiend gebracht en met de juiste decors en landschappen omgeven. Opnamen werden o.a. gemaakt op Groenland. In de regie en de inzet van de cast heb ik geen zwakke plekken kunnen ontdekken. De verschrikkelijke terugtocht van Scott is zeer realistisch weergegeven, het is bijna decadent om het vanuit je warme huiskamer met een glaasje wijn te volgen. Nogmaals voor liefhebbers van dit soort thema's is deze miniserie zéér de moeite waard. Thans is de serie in het Engels op DVD verschenen. |
Deze schitterende familiemusical heeft letterlijk alles mee, scenario, script, de muziek en de liedjes, decors, de mix tussen animatie en life action en bovenal de cast alsmede de casting. Gesitueerd in het Londen van 1910, woont in een betere buurt het gezin Banks met 2 kinderen, Jane en Michaël. Vader werkt bij de bank en moeder maakt zich vooral druk om de rechten voor vrouwen. Voor de kinderen hebben ze maar weinig tijd en die komen dan ook de nodige aandacht te kort. De plaatsvervangende gouvernantes voldoen lang niet aan de eisen van de kinderen zodat ze een brief hebben opgesteld met daarin de functie eisen voor de nieuwe gouvernante. De onzinbrief wordt door vader kapot gescheurd en in de open haard zonder vuur gegooid. Via de schoorsteen en de wind komt de brief bij gouvernante Mary Poppins terecht die aan een paraplu boven Londen zweeft en gezinnen waar problemen zijn de helpende hand biedt. Als door een storm een hele rij wachtende solicitantes weg waaien, daalt Mary naar beneden voor de deur van huize Banks. Vanaf het moment dat zij haar intrek neemt bij de familie Banks beleven de kinderen tal van avonturen en wij een schitterende film. Mary kan namelijk toveren en lost dus alle problemen op haar eigen manier op, niet zelden tot wanhoop van vader Banks. Slim als ze is vervangt ze niet de ouders van de kinderen, maar brengt de ouders bij dat de kids meer aandacht vedienen, terwijl de kids begrip wordt bijgebracht voor vooral hun hardwerkende vader die door alle consternatie bijna zijn belangrijke baan was kwijtgeraakt. Als Mary's missie is volbracht en afscheid moet nemen van de kinderen is ze toch duidelijk even geroerd en zelf krijg je ook even bijna een brok in je keel, maar daar is dan weer de echte Mary Poppins die ook dit weer oplost, ze trekt de juiste conclusie en gaat op zoek naar een ander gezin met problemen. Mary Poppins is ronduit een heerlijke sprookjesmusical die je keer op keer kunt zien en ervan blijven genieten. De uitgelezen cast had werkelijk niet beter gekund exact de juiste acteurs en actrices voor de typetjes in de film tot en met de kinderen aan toe. Tal van exentrieke figuren trekken aan je voorbij. Bert een kennis en vriend van Mary o.a. als straatmuzikant en dansende schoorsteenveger. Een zeer sympathieke vent met een cockney accent. Naast Bert speelde Van Dyke ook heel vermakelijk de oude bankdirecteur Mr. Dawes sr. Verder zien we een gepensioneerde marineofficier die zijn huis van buiten als schip heeft ingericht en op luidruchtige wijze de tijd en de windrichting meldt. Een zekere uncle Albert die als een ballon begint te zweven zodra hij onbedaard begint te lachen, prachtig neergezet door Ed Wynn. Een vertederend oud vrouwtje dat op de trappen bij de ingang van de St. Paul de duiven voert. Een scene die vergezeld gaat van het prachtige lied "feed the birds". En natuurlijk Mary Poppins zelf, de magische gouvernante. Mary is ongelooflijk optimistisch, sympathiek, cordaat in haar optreden, onvoorpelbaar, erg aardig maar soms ook streng (maar dan wel met een knipoog), avontuurlijk en wars van lariekoek maar niet altijd. Niemand anders had deze rol zo mooi kunnen neerzetten als Julie Andrews de queen of musical. Haar persoonlijkheid, haar charisma, haar stem, het klopte perfect allemaal en ze won er zeer verdient een oscar mee. Vooral ook de sfeer in de film is verassend. Als je niet beter weet denk je dat het een Engelse film is i.p.v. een Amerikaanse. De straatjes de parken en pleinen de St Paul het ziet er allemaal prachtig uit. Mary Poppins werd genomineerd voor 13 Oscars en won er 5. Naast Andrews waren er Oscars voor de beste muziek, film editing, special effects en het liedje Chim-chim-cheree. Gelukkig is er geen vervolg gemaakt, zo'n knalgoeie Mary Poppinsfilm maak je maar één keer. Hulde aan regiseur Robert Stevenson. Verplichte kost voor de echte musicalliefhebber. KIJK EN GENIET. |
Rusland is ongetwijfeld het meest gedupeerde land tijdens de 2e w.o. als het om het aantal slachtoffers gaat. Diverse bronnen spreken van meer dan 20 miljoen oorlogsslachtoffers waaronder zo'n 7 miljoen burgers. De slag om Stalingrad staat bekend als de gruwelijkste en deze film laat dat goed uitkomen. Veel van wat er over de slag bekend is, o.a. door documentatiemateriaal, is in de film verwerkt en zeer realistisch in beeld gebracht. Allerlei vreselijke details komen in de film aan bod; honger, intense kou, krankzinnigheid, totale hopeloosheid, zelfmoord maar ook de ijzeren wil om te overleven. De wrede onmenselijkheid van de echte nazi's komt ook aan bod alsmede het grote contrast van de luxe waarin de Duitse kopstukken zich nog konden verheugen en de mensonwaardige omstandigheden waarin jan soldaat zich in bevond. De vreselijke situatie in Stalingrad waarbij de strenge winter van '42-'43 een flinke duit in het zakje deed met dus afschuwelijke gevolgen, had wellicht kunnen worden voorkomen als generaal Friedrich Paulus na insluiting van zijn 6e leger, zijn eigen voorstel aan Hitler om uit te breken en de stad op te geven had door gezet. Maar Hitler verbood deze actie. Stalingrad moest koste wat het kost behouden blijven en Paulus gehoorzaamde. De gevolgen die deze gehoorzaamheid veroorzaakten zijn in deze film zeer geslaagd op rij gezet. Het enige onwaarschijnlijke is dat een 4 tal soldaten al die details, o.a. bekend van authentieke beelden, letterlijk meemaakten. Maar dat doet er niet toe, door de ogen van hen worden we meegesleurd in de verschrikkelijke hel van Stalingrad, helaas gebaseerd op de KEIHARDE REALITEIT. Naast Stalingrad hebben uiteraard ook vele andere Russische steden erg geleden onder het nazi offencief, maar Leningrad (nu St. Petersburg) verdient een speciale vermelding vanwege de meest gruwelijke belegering van een stad ooit. Het beleg duurde van september 1941 tot januari 1944 in totaal bijna 900 dagen. De stad werd van de buitenwereld afgesloten en voedsel kwam op rantsoen, 630.000 mensen stieven aan ontberingen en honger, 200.000 werden door de vijand gedood. Er schijnt hierover een documantaire te zijn maar is voor zover ik weet niet op dvd verschenen. Wellicht zit ook niet iedereen te wachten op zien van echt gebeurde verschrikkingen, maar vergeten mogen we het ook niet, terwijl beelden en foto's vaak nog meer spreken dan woorden. "Stalingrad" een film die terecht de hoofdprijs won van het filmfestifal van Moskou. |
Niet de beste short van Laurel en Hardy maar toch zeker nog de moeite waard. Mede door de bijdrage van Ben Turpin en Jean "Babe" London. Hardy bereidt zich op zijn trouwdag voor en oefent alvast he "ja" zeggen voor de spiegel, een leuke scene zoals alleen Hardy die kan brengen. Ook nu weer is Laurel zijn hulp en toeverlaat die voor de nodige chaos zorgt. De goedlachse gezellige dikkerd Dulcy (Babe London) is Hardy's toekomstige bruid. Als zij haar vader (James FInlayson) echter een foto van haar Hardy laat zien verbiedt hij het huwelijk en sluit zijn dochter op. Dulcy belt Hardy op waarop hij besluit haar te schaken, "oh wat spannend mijn dikkertje dap" is haar reactie. Laurel moet voor een gehuurde auto zorgen om direct na de ontvoering er vandoor te kunnen gaan naar de ambtenaar van de burgelijke stand, een ontvoering die vooral door Laurel alles behalve gladjes verloopt. Als Hardy en Dulcy eindelijk bij de auto zijn blijkt Laurel zo'n beetje de kleinste auto te hebben besteld die er was. Het corpulente liefdespaar weet zich met de grootste moeite in de auto te wurmen en ook Laurel moet er nog bij in als getuige. Een scene die absoluut niet geschikt is voor mensen met claustrofobie, ik kreeg het al benauwd bij het zien ervan, petje af voor dit drietal. Uiteindelijk worden ze getrouwd door de zeer scheel kijkende Ben Turpin die na de huwelijksvoltrekking Laurel feliciteerd en Hardy als de bruid kust. Naar verluid heeft Ben Turpin zijn schele ogen laten verzekeren voor het geval ze goed zouden komen te staan wat ernstige gevolgen zou kunnen hebben voor zijn inkomsten als acteur. Er zijn betere shorts van L. en H. waarin de slapstick effecten verrassender zijn, niettemin toch een short met veel leuke momenten en die zeker niet mag ontbreken in het archief van L. en H. liefhebbers. |
Deze oorlogsfilm moet men in deze tijd weten te waarderen nu er zovele andere zijn gemaakt met veel modernere technieken. "The guns of Navarone" is meer dan alleen een oorlogsfilm het is vooral ook een avonturenfilm. Daarnaast is het een film met een voortreffelijke sterrencast niet alleeen vanwege de grote namen Peck, Quinn en Niven maar ook vanwege deze combinatie, met alle 3 een rol op hun lijf geschreven. De scene met Quinn als zogenaamde griekse visser die een doortrapte mispunt van een SS officier in de maling weet te nemen vind ik nog altijd hoogst vermakelijk en prachtig gespeeld door Quinn. Hij is een ruwe bolster blanke pit figuur waarmee niet te spotten valt. Niven de engelse gentleman als explosievenspecialist is een verfijnd heerschap dat zich goed weet te handhaven tussen het bonte gezelschap van mannen die de opdracht hebben 2 reusachtige kanonnen uit te schakelen op het eiland Navarone. Captain Gregory Peck is ook precies op zijn plaats als de doortastende commandant van het stel met stalen zenuwen zo lijkt het. Hij heeft naast het slagen van de opdracht ook het welzijn van zijn mannen op het oog, hoewel daar soms pijnlijke beslissingen voor moeten worden genomen die hem niet in dank worden afgenomen. Na de inleiding en vanaf het vertrek van de heren gaat het tempo van de film flink omhoog in een opeenvolging van gebeurtenissen. Maar wel zo dat de film goed te volgen blijft voor jong en oud. Gelukkig is het geen oorlogsfilm waarin je om de 5 minuten de kogels, granaten en bommen om de oren vliegen. Het verzonnen verhaal komt niet ongeloofwaardig over en weet tot het eind te boeien. Deze klassieke film van 150 min. met sterrenkanjers van weleer zal zeker bij de wat oudere filmfreaks zijn plekje weten te behouden en lijkt me voor alle generatie's nog altijd meer dan de moeite waard. |
Deze produktie is een van de 4 delige serie's die de ZDF eind jaren '60 en begin '70 rond de kerst uitzond. Andere serie's waren o.a. Robinson Crusoë, Die Lederstrumpf en Michaël Strogoff. Ze mochten er allemaal wezen, maar deze had toch iets speciaals. Als 14-jarige zag ik deze serie voor het eerst in 1968 en zat samen met m'n 2 jaar jongere broer aan de buis gekluisterd en we vereenzelfigden ons met de 2 hoofdrolspelers. De serie is naast zeer avontuurlijk ook spannend. De 2 onafscheidelijke vrienden Tom (Roland Demongeot) en Huck (Marc di Napoli) leiden een onbezorgd leven. Huck kan doen en laten wat ie wil, hij heeft geen moeder en zijn vader is een onverbeterlijke dronkaard die niet naar hem omkijkt. Huck overnacht meestal in een leeg vat van hout. Tom heeft ook geen ouders en woont bij zijn tante Polly (Lina Carstens) en diens zoontje Sid met wie hij het altijd in het vet heeft, daarnaast is er nog het meisje Becky op wie hij verliefd is. Terwijl Huck een wat rustige en nonchelante knaap is, is Tom een fantasierijke energieke knaap met passie voor avontuur. Als ze op een nacht een dode kat willen begraven op het kerkhof zijn ze getuige van een moord, gepleegd door Indianer Joe (Jacques Bilodeau). Ook de drinker Muff Potter is erbij aanwezig, maar raakt voordat Joe de moord pleegt bewusteloos in een gevecht. Als Muff weer bij komt maakt Joe hem wijs dat hij de moord heeft gepleegd. Deze Indianer Joe staat als gevaarlijk bekend in het dorp aan de Mississippi en hij is het voorwerp van spanning en angst in de serie. Tom en Huck besluiten hun mond te houden over deze moord uit angst voor wraak van Indianer Joe. Maar als Muff Potter opgehangen dreigd te worden besluit Tom hun geheim bekend te maken. Indianer Joe weet net op tijd te vluchten en vanaf dat moment zijn de jongens hun leven niet zeker. Een prachtige serie opgenomen in Roemenië in de omgeving van de Donaumonding die uitstekend kon door gaan voor de breedstromige Mississiippi. Zowel Demongeot als Di Napoli zetten zeer geloofwaardig de legendarische figuren neer uit Mark Twains bestsellers. De casting van de personage's is zeer geslaagd, Carstens lijkt werkelijk wel de vlees geworden tante Polly uit de verhalen en Bilodeau ziet er inderdaad als uit als een gemene niets ontziene smeerlap. Opmerkelijk is de rol Van de negerslaaf Jim die regelmatig het pad kruist van de jongens en later op een vlot samen met Huck de Mississippi afdrijft. Jim wordt gespeeld door niemand minder dan Serge Nubret die in die tijd triomfen vierde als een van de beste bodybuilders ter wereld op dat moment. En dat is in de serie te zien ook. De serie is zeker nog 2 maal herhaald voor het laatst in 1975. Ook de jeugd van tegenwoordig zal zeker plezier beleven aan deze avontuulijke serie en je hoeft niet te wachten of ie ooit nog op tv komt want de serie is, in het Duits welliswaar, op dvd verschenen en te bestellen via Amazon. Een dikke aanrader voor jong en oud, mede door het voortreffelijke spel van de cast die volgens sommige critici menige Amerikaanse vertolkers ervan in de schaduw stelt. |
Mede dankzij het voortreffelijke optreden van de kleine Aileen Quinn als Annie, was de film Annie destijds een succes. Deze musical met een goede casting en geslaagde jaren '30 sfeer heeft een hoge amusementswaarde. Zowel de goeden als de slechterikken weten de juiste snaar te raken. Naast Annie laat ook de rest van de weesmeisjes in hun stoutmoedigheid goed spel zien. De volwassenen zijn ook allen zeer goed te pruimen. Enigszins warm en aandoenlijk is de metamorfose die Daddy Warbucks (Albert Finney) ondergaat door het optreden van de uiterst simpathieke en vooral leveslustige Annie met een gouden hart. Verder wil ik vooral melding maken van Carol Burnett die de dronken beheerster van het weeshuis speelt. Deze gevierde comédienne gooit haar kwaliteiten op dat gebied in haar rol, met als gevolg dat je ondanks haar verdorven gedrag toch graag naar haar kijkt. Zalig is de scene als ze in bad zit en flink wat drank aan het badwater toevoegd en daar zichtbaar van zit te genieten. Later blijkt dat zij van de slechterikken toch nog over enig hart in haar lijf beschikt. Kortom prachtig spel van Burnett de hartsvriendin van Julie Andrews. Geoffrey Holder die Punjab speelt is ook geinig om te volgen, met name de uitwerking op anderen die hij heeft i.v.m. zijn zeer doordringende niet te weerstane blik. Annie is een film voor jong en oud die het vooral tijdens de winteravonden goed zal doen. Het is een sfeerfilm die makkelijk kjikt en zeker niet verveelt. Je zult geen spijt hebben van de 2 uurtjes die je er aan hebt besteed om te kijken. En wat het meisje Annie betreft; ze zal je nog lang bijblijven evenals het liedje Tomorrow wat zij zingt. |
Ik was erg benieuwd naar de nieuwe King Kong film, gemaakt met de huidige techniek op gebied van special effects. Deze zijn dan ook breed uitgemeten in deze nieuwe versie gebruikt. De gorilla ziet er fantastisch uit, de scene's op het Emphire state building mogen er ook wezen. Toch viel de film me nogal tegen. Net als met Titanic uit 1997 van James Cameron weet men maar moeilijk de sfeer van de tijd waarin de film speelt te raken. Mijns inziens ligt het aan het portreteren van de personage,s die te eigentijds zijn en dus te modern overkomen. Het heeft volgens mij met het commerciele aspect van de film te maken. Dergelijke films moeten vooral voor de jeugd aantrekkerlijk zijn en die zitten blijkbaar niet te wachten op gedateerde dialogen en oubollige types. Hoe het ook zij, ook in andere opzichten vond ik de film beduidend minder fascinerend dan de klassieker uit 1933. Aan het gedonder op het eiland kwam maar geen eind aan en veel ervan deed denken aan kanjers uit het verleden zoals jurrasic parc uit 1993. Als ik hem nog eens weer op dvd bekijk zal ik zeker bepaalde gedeelten overslaan. |
Deze jeugdrolprent die sterk doet denken aan "Little house on the prairie" is een redelijk verhaal over een indiaanse jongen (Gonzales) die van een trein afvalt waarmee illegaal wordt meegereisd door zijn familie. Hij wordt opgenomen door een aan de drank geraakte weduwnaar (Bartlett) die de kost en drank verdient met het fokken van renpaarden. Al gauw blijkt de jongen talent te bezitten als het gaat om het temmen en berijden van paarden. Hij weet een zeer temperamentvol en getalenteerd paard zadelmak te maken en er het beste in naar boven te halen. De rode hengst wordt "Red Fury" genoemd. Een goed bij kas zittende, discriminerende paardenhandelaar heeft ook zijn oog op de hengst laten vallen maar vist achter het net omdat Bartlett de hengst aan de jongen heeft geschonken. De plaatselijke bevolking is minder gecharmeerd van de nieuwe inwoner met een rode huid. De jongen wordt zowel door volwassenen als door kinderen gediscrimineert. Niet echter door de plaatselijke onderwijzeres (Cannon) die hem wil leren lezen en schrijven. De raad van bestuur van het stadje met daarin o.a. de paardenhandelaar weten via stemming te voorkomen dat de jongen naar school kan, met name door een valse beschuldiging van diefstal. Als de jongen zijn ware hart toont door voor de paardenhandelaar een moedige levensreddende daad met zijn paard te verrichten, krijgt de film een andere wending. Het verhaal speelt zich af in het begin van de vorige eeuw. Het is een tamme film met mooie plaatjes waarin gedegen wordt geacteerd. Sommige ontwikkelingen erin zijn ruim van te voren te voorzien en veel van het script zal menigeen bekend voorkomen. Niettemin een duidelijke boodschap erin hoe absurd en onterecht discriminatie en vooroordeel is. |
Dit is zonder meer een goede film over het tragische lot van captain Robert Falcon Scott en zijn 4 expeditieleden die tijdens de terugtocht vanaf het onderste puntje van de Aarde (de zuidpool) door allerlei omstandigheden om het leven kwamen. De basis voor de inhoud wordt gevormd door verslagen van nabestaanden van de omgekomen expeditie leden en door de aantekenigen in het dagboek van Scott. Deze Engelse expeditie die graag als eerste de zuidpool wilde bereiken en tevens wetenschappelijk werk wilde doen, kreeg een enorme domper te verwerken toen men bij aankomst op de pool de Noorse vlag zag wapperen. De ervaren noor Roald Amundsen was hem voor geweest. Deze sloeg in tegenstelling tot Scott de wijze raad van de vermaarde Fridtjof Nansen niet in de wind, namelijk om alleen sledehonden te gebruiken voor de tocht. Deze film zal zich ongetwijfeld zoveel mogelijk hebben gehouden aan de bovengenoemde informatie zodat de personages en hun onderlinge verhoudingen nogal enige diepgang missen. Maar de film lijdt hier niet onder, het tragische gegeven het avontuurlijke aspect en de beelden van de barre omgeving vangen dit ruimschoots op. De muziekale score mag er ook wezen, het ruwe meedogenloze maar mooie landschap krijgt een extra demensie door de tragische doordringende muziek die erbij wordt afgespeeld. Alle acteurs zetten geloofwaardige personages neer, prima beantwoordend aan de Britse trots. Een film die het bekijken meer dan waard is. In deze film komt Amundsen niet in beeld, dat is wel het geval in de miniserie die in 1985 is geproduceerd en waarin beide expedities worden gevolgd. Deze miniserie is ook adembenemend mooi, met o.a. Max von Sydow in de rol van Nansen. Deze zeker 5 uur durende miniserie is uitgebracht onder de titel "The last place on earth". |
In deze short runnen de boys een electrozaak. De overbuurman is een kruidenier die standaard slecht gehumeurd is (Charlie Hall). De jongens komen in conflict met hem en wederzijdse vernielingen zijn het resultaat. Allerlei artikelen uit beide winkels moeten er aan geloven waarbij vooral L. en H. de vernielingen nogal gelaten ondergaan. Tussen de bedrijven door loopt er in de winkel van de jongens telkens een vriendelijk groetende winkeldief die van alles steelt en nog vriendelijk wordt terug gegroet ook. Hoewel het gegeven al vaker is uitgewerkt in bijv. Big Business is ook deze short zeker het bekijken waard. |
|
Copyright © FilmInfo
